|
...Sinds de Duitsers in Zwolle waren gekomen mocht niemand het hotel binnen, alleen Duitsers. Er stonden twee schildwachten ter weerszijden van de ingang. Daarom waren we achterom naar binnen gegaan. We zouden een paar dagen op de hotelkamer blijven... |
|
‘Ik wisselde mijn eerste tand in de gevangenis van het politiebureau in Zwolle.’ 1942: Loukie Israëls (6) duikt met zijn broer Nico (9) onder in een als Wehrmachtsheim gevorderd hotel in Zwolle en vervolgens in een Gelders kasteel. Tot tweemaal toe worden de broers gearresteerd. Maar ook de Hollandsche Schouwburg blijkt voor hen niet het begin van het einde. Loukie en Nico overleven de jodenvervolging. Er zijn verraders, maar ook helpers, dikwijls naamloze vrouwen, een politie-commissaris, een hotelier en zijn vrouw, een chocolade-bewerker, calvinistische boeren, katholieke arbeiders, een meisje dat verkering heeft met een Wehrmachtssoldaat en een gedroste SS’er. Nadat de broertjes met twintig andere kinderen zijn ontkomen aan een razzia op de boerderij van de familie Boogaard in de Haarlemmermeer, vindt Loukie ten slotte een thuis bij het negen kinderen tellende gezin van Moe Kunnen in Heemskerk. Gebaseerd op de herinneringen van Louk Israëls en onderzoek. |
|
“…een fascinerend en hartverscheurend boek… ...om te worden verfilmd…”
“…een fraaie eenheid van toon…”
“...eerste zin staat al als een huis...”
“...schrijver mijdt gevoeligheden niet…”
“...fascinerend om te lezen…” |
